१.
व्यथाराणी
सुखाने हाय जगण्याला किती छळले व्यथाराणी;
तुला टाळू नये कोणी मला कळले व्यथाराणी.
फुले व्हावीत अश्रूंची असे तेव्हा ऋतू होते;
तिच्या स्मरणात रडण्याचे दिवस ढळले व्यथाराणी.
कुणी समजावुनी सांगा अता या सांत्वनालाही;
रुमालाने पुन्हा अश्रू किती जळले व्यथाराणी.
सुखाच्या चक्रव्यूहाने मलाही घेरले होते;
सुखाने मारले असते,मरण टळले व्यथाराणी.
कधी मी मांडला नाही गडे आकांत जन्माचा;
युगाचे कोरडे अश्रू कुठे गळले व्यथाराणी?
महालातून रस्त्यावर सखी आली जराशी तर;
फुलांचे पाय मातीने म्हणे मळले व्यथाराणी.
प्रतीक्षा फोडते डोळे,छळे अंधार जन्माचा;
पुन्हा दारात अश्रूंचे दिवे जळले व्यथाराणी.
२.
जीवन
जरी चालतांना तुला वाट डसते;
तुझ्या पावलांना फुटो राजरस्ते.
तिच्या सावलीला बसा सूर्यदेवा;
कळू द्या तुम्हाला, कशी माय असते.
तिच्या सोसण्यावर रडे वेदनाही;
तिच्या दिल्लगीवर किती दु:ख हसते.
तवंगापरी मीपणा वर तरंगे;
बुडाल्याविना काय जीवन समजते.
३.
मॅडम
एकांत शाप असतो केव्हा कळेल मॅडम;
भर पावसात सारी काय जळेल मॅडम.
कुठल्या नशेत तुजला मी पाहिले कळेना;
आयुष्यभर तुझ्या मी मागे पळेल मॅडम.
तुमच्यात एक मुलगी हसते म्हणे निरंतर;
तुमचा झरा कधी हो वर खळखळेल मॅडम.
क्रोधाग्नि तो कुणाचा शृंगार होत नसतो;
हसुनी कटाक्ष टाका,सागर जळेल मॅडम.
देहामधेच बसतो लपुनी भुकंप कैसा;
तुम्हास वयपरत्वे हेही कळेल मॅडम.
